วันนี้  วันที่ 19 ธันวาคม 2550

เมื่อวาน...

ขึ้น เอม ว่า 

"วันพรุ่งนี้โลกจะเป็นอย่างที่เธอต้องการ  ไม่มีรักของฉันในนั้นคงพอใจ..."

เพราะฉะนั้น  วันนี้  ต้องเป็นที่เราต้องเอาความรักออกมาจากโลกของเค้าให้ได้

เมื่อวาน  จบ...(ให้ได้)

วันนี้  เริมต้น...(ให้ได้)

 

ในทุก ๆ เรื่องราว  มีรอยต่อ..

ในทุกรอยต่อ  มีการตัดสินใจ

การตัดสินใจที่ ต้องอาศัยความเข้มแข็งเพื่อต่อสู้กับความอ่อนแอ ในตัวเอง

บนความอ่อนแอ มี ความอดทน

อดทน...เพราะ กลัว..

กลัว  การอยู่คนเดียว

กลัว  ไม่มีใครให้รัก

กลัว  ไม่มีใครให้คิดถึง

กลัว  ไม่มีใครให้คอยเป็นห่วง

กลัว  ไม่มีใครทำให้ยิ้ม

กลัว  ไม่มีใครทำให้หัวเราะ

 

ทั้ง ๆ ที่อยู่ตรงนั้น  มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น

 

ดำดิ่ง...  วุ่นวาย..

งมงาย...  งุนงง..

เวียนวนอยู่ในความ  ไม่เข้าใจ...

 

สุดท้าย  ก็ยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินหันหลังกลับ

 

แต่วันนี้....

ลองดูซักครั้งดีมี้ย?

ไม่อยากบอกว่า  "เมื่อก่อนอยู่มาได้  ทำไมต่อไปจะอยู่ไม่ได้"

มีคนเคยบอกว่า ชีวิตของคน  เหมือน สี  สอง สี 

เมื่อมารู้จักกัน  สีสองสีย่อมไหลมารวมกัน

แล้วผสมเข้าเป็นสีเดียว

บางครั้ง รวมกับ สีอื่น แล้ว  อาจจะออกมาสวย

บางที  รวมกับ อีกสี  อาจจะออกมาเละเทะ ไม่น่ามอง

แต่ก็นั่นแหละ เมื่อไม่ต้องการ  

ให้สีมันแยกกลับออกมาเป็นสีเดิม

มันย่อมไม่มีทางเป็นไปได้

 

สิ่งเดียวที่ทำได้  ก็คือ  กลับออกมาอยู่ต่อไป...

คงไม่หวังให้มันเป็นสีสดใส  เหมือนเดิม

แต่แค่   ไม่ "หม่น" เกินไป  ก็เท่านั้น....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพิ่งกลับจากไปดู คอนเสิร์ตของ 11th ที่มูนสตาร์มา

 

หึหึ ไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะได้มาทำอะไรแบบนี้

 

เมื่อก่อนดูในทีวี  เวลาที่มีแฟนคลับของดาราหรือนักร้องตามไปที่ห้องอัด

 

แล้วมีป้ายเชียร์ไปด้วย  แล้วไปกันเยอะแยะมากมาย

 

ตอนนั้นก็คิดว่า... โห!! แฟนคลับพวกนี้พลังเยอะว่ะ!!

 

ชั้นไม่มีทางทำอย่างนั้นเด็ดขาด!!  ไร้สาระว่ะ

 

ที่ผ่านมาก็สงสัยมาตลอดว่า....มันจะมีใครที่ทำขนาดนั้นจริงๆหรอ?

 

แต่...ก็มาได้รับคำตอบช่วยเคลียร์ข้อข้องใจได้นิดนึง  ที่ได้รู้จักะกิฟที่ทำงานด้วยกันที่ settrade

 

กิฟเป็นคนที่ชอบตูน body slam มากๆ ถึงขนาดตามไปทุกงานที่ที่ตูนไป  ทั้งอัดรายการทีวี  คอนเสิร์ต  ถ่ายรายการนอกสถานที่  กิฟไปหมด

 

แล้วยังเป็น web master ให้กับตูนด้วย  หลังจากที่ได้คุยกันวันนั้น...ก็แบบ..เฮ้ย!! เจอแล้วว่ะ  คนที่เราตามหามานาน

 

มาช่วยไขข้อข้องใจได้แระ  นิดนึง  แต่ก็ยังไม่ซาบซึ้งอยู่ดี  ยังแอบถามตัวเองอยู่ว่า..เฮ้ยย!!!  จริงๆหรออ??????

 

ผ่านมาไม่นาน ...jam session  ไปทุกศุกร์  (ไปปากคลองทุกศุกร์อีกเช่นกัน  เพื่อ..? )

 

                ...มีคอนเสิร์ต 11th ที่ไหน(ที่ไปได้) ไปทุกที่

 

                ...ไปยืนดู 11th บนสะพานลอยยังเคยมาแล้ววค้าบบบ..

 

                ...เค้าจัดที่โรงแรมที่เค้าให้เฉพาะพนักงานของบริษัท...(จำชื่อไม่ได้) เค้าดู  ยังหน้าด้านขอเค้าเข้าไปดูอีก

 

                ...ที่อิมแพคฯ โคตะระไกล ก็ยังไป

 

วันนี้...ไปเดินสำเพ็งเพื่อหาอุปกรณ์มาทำป้าย คนก็เยอะ เบียดก็เบียด ทั้งร้อนนน  ทั้งเหนื่อยย  จะเป็นลม!!

 

            .... นั่งทำป้ายไปเชียร์ถึงสองวันเต็มๆ  

 

            ....ไปนั่งดูคอนเสิร์ตสดๆที่ถ่ายทอดสดางยูบีซี  และที่สำคัญ  ได้สัมผัสบรรยากาศ  ที่เฝ้าสงสัยมาตลอดชีวิตว่ามันเป็นยังไง

 

            ที่มีคนมาคอยบอกว่า  อ่า..น้องๆ ต้องกรี๊ดตรงนี้ๆ นะค้าบบ  หึหึ  ณ เวลานั้น  ขำตัวเองว่ะ!! 

 

 ทำไมสิ่งที่ครั้งนึงเคยคิดว่า...ในชีวิตนี้สัญญาจะไม่ทำแบบนั้น....แล้ววันนี้ล่ะ?   กำลังทำแบบนั้นอยู่ไม่ใช่หรือ

 

เพราะอะไร??????

 

แต่.....

 

.......

 

......

 

สุดท้ายคำตอบก็...."ตกหลุมรักจริง ๆ  เพราะรักจริง ๆ  เธอคงไม่ว่ากัน"

 

 

 

 

 

     

 

 

 

 

"เธอ..คือความฝัน....ในใจฉัน

 

เพียงความฝัน  ที่แสนไกล....

 

ดั่งคว้าดาว  บนฟ้าไกล...

 

ไม่มั่นใจ..  จะคว้า....

 

เปรียบดังดอกไม้...แห่งความหวัง

 

มีความฝัน..ที่กว้างใหญ่..

 

หากแม้เธอ...เพียงเข้าใจ

 

ฉันมั่นใจ...สักวัน...

 

จะลองไขว่คว้า..หาคำตอบ  ฝันคงจริงสักครั้ง...

 

จะมีความรักให้เธออย่าง...หาใครมาเปรียบเหมือน...

 

แม้ถ้ามีเธออยู่ ...มีเพียงเราสองรักกันอยู่...

 

ข้างเคียงกันเสมอ...ในใจลืมเผลอ..ละเมอตื่น

 

ฝันยังคอยหลอกหลอน...หายใจมีแต่เธอ"

 

 

ถึงจะเป็นความมาจากความไม่ตั้งใจ...หรืออะไรก็แล้วแต่...

 

มันก็ทำให้วันนี้เราดีใจนะ  ทำไมน่ารักอย่างนี้ล่ะ  คือ..เราไม่อยากห้ามใจแล้ววว...55

 

รักนะ ^^